Dawno tu nie pisałam, ale niedawno powiedziałam sobie, że muszę coś napisać. Ale czym jest to "coś"? Właściwie to nie wiem czym może być, aczkolwiek w pewnym momencie mojego pisania wyniknie, że to wielki chaos (z resztą jak zawsze )
Zaczynając od tej mało przyjemnej części. II klasa liceum to nie przelewki. To Masakra przez wielkie M. Zaczyna się 35 godzin tortur tygodniowo plus/minus dodatkowe godziny tortur dobrowolnych zwanych "zajęciami dodatkowymi" bądź "kółkami zainteresowań". Te ponad 30 godzin wiąże się z przebywaniem z ludźmi dość nietypowymi począwszy od szarych myszek, poprzez wrzaskliwych buntowników, na w głębi znienawidzonych kończąc.
Co do ludzi, muszę przyznać, że ocenianie ludzi po wizerunku zewnętrznym jest zupełnie przereklamowane. Przynajmniej dla mnie. I dlatego można często odczuć pewien dziwny dyskomfort, a nawet nietypową wrogość do innych ludzi, gdy słyszy się dziwne komentarze.
Bardziej pocieszające jest to, że gdy znajdziesz się już we własnym towarzystwie [choć dość nietypowym wręcz dziwacznym] to możesz sobie pogadać o wszystkim. Tak, ta część jest najprzyjemniejsza. Zaczynasz rozmowę od czegoś błahego typu: "Jak tam w nowej klasie?", potem zaczynasz opowiadać o swojej klasie, nastęnie przechodzisz w fazę książkowo-koncertową, ewentualnie sklepową, tak rozmawiasz, aby nagle przejść do filozoficzno-religijnych rozmyślań nad istnieniem świata i Boga, bądź nad ludzką głupotą wymyślania nowych wojen...
Tak zaczyna się kolejny rok intensywnej nauki i pokazania ludziom, że się mylą co do Ciebie.